“Wolna fabryka” tworzy struktury muzyczne pod horyzontalnymi fakturami homo-polifonicznymi i kontrapunkami . Formy interwałowe oparte są o sztuczne instrumenty silnie wciśnięte w pospolitą rzeczywistość, i nie skażone połowiczną strukturą. Zapraszamy szczególnie koneserów  do porównania się z naszą twórczością. Muzyka nie chce dojrzewać bez niespętanego aktu twórczego. Nie wiem czy zdajesz sobie sprawę, że kompozycja muzyczna w faktycznym znaczeniu nie ma związku z artystą. Gdy wykorzystamy pasma akustyczne, które  budową zbliżają się do siebie jak elementarne

wstrząsy znoszące  i są skojarzone z ludzkim ciałem, to wówczas uda nam się osiągnąć owoc zbliżony do prawdy ale od niej różny. Ta iluzoryczna operacja transmutuje cielesną powłokę, umysł oraz przeformułuje jego status. Okazuje się, że pewne pasma dźwięku mają moc oddziaływania na człowieka.

zobacz >>> Galeria PM

  Wielkim mistrzem muzyki kameralnej był Ludwik van Beethoven, który w ciągu niespełna 30 lat potrafił wychodząc od „rozmowy czterech mądrych ludzi” (określenie Haydna), od błyskotliwej najczęściej zabawy Mozarta przebyć długą drogę aż do słynnych swoich ostatnich kwartetów, które stanowią szczytowe osiągnięcie muzyki kameralnej.

W muzyce świątecznej kameralnej dokonywano ciekawych eksperymentów formalnych. Oto np. Karol Szymanowski pisze w swoim Kwartecie smyczkowym 4-głosową fugę, jednocześnie w czterech różnych tonacjach. Powiada się o Szymanowskim, że był romantykiem, a nawet, że myślał i komponował tradycyjnie.

A jednak nikomu ze współczesnych nie przyszło do głowy, że można w tak interesujący sposób połączyć dawną technikę polifoniczną fugi z na wskroś wówczas nowoczesną techniką politonalności (pojedyncze głosy są w tonacjach oddalonych od siebie o małą tercję)tworząc podkłady muzyczne. Inny przykład: oto francuski nowator lat dwudziestych XX wieku Darius Milhaud (wym. milo) jest twórcą dwóch kwartetów smyczkowych, które można grać osobno, ale można też grać razem — jako oktet (XIV i XV Kwartet smyczkowy).